Prawo do obrony należy do podstawowych praw człowieka. Prawo do korzystania z pomocy obrońcy stanowi wyraz obrony w rozumieniu formalnym. Zgodnie z art. 6 Kodeksu postępowania karnego „Oskarżonemu przysługuje prawo do obrony, w tym prawo do korzystania z pomocy obrońcy, o czym należy go pouczyć.”
W postępowaniu karnym przewidziane są sytuacje, kiedy oskarżony musi mieć wyznaczonego obrońcę.
Jeżeli oskarżony we wskazanych niżej przypadkach nie miał obrońcy zachodzą podstawy do uchylenia orzeczenia na korzyść oskarżonego.
Jakie są przesłanki obrony obligatoryjnej?
Ustawodawca przewidział, że oskarżony musi mieć obrońcę w następujących sytuacjach:
- nie ukończył 18 lat,
- jest głuchy, niemy lub niewidomy,
- zachodzi uzasadniona wątpliwość, czy jego zdolność rozpoznania znaczenia czynu lub kierowania swoim postępowaniem nie była w czasie popełnienia tego czynu wyłączona lub w znacznym stopniu ograniczona,
- zachodzi uzasadniona wątpliwość, czy stan jego zdrowia psychicznego pozwala na udział w postępowaniu lub prowadzenie obrony w sposób samodzielny oraz rozsądny,
- sąd uzna to za niezbędne ze względu na inne okoliczności utrudniające obronę,
- w postępowaniu przed sądem okręgowym, jeżeli oskarżonemu zarzucono zbrodnię.
Informuję, że informacje zawarte na blogu nie stanowią porad prawnych ani opinii prawnych, a stan prawny jest z chwili opublikowania.